01.Dokuma serüveni, insanın örtünme ihtiyacıyla başlayıp zamanla zanaat boyutuna ulaşmış, Anadolu’da her bölgede farklı anlamlar ve işlevler kazanmıştır. Başlangıçta ihtiyaç odaklı dokunan kilimler, sonraları ticari kazanç, çeyiz, duvar süsü gibi amaçlarla da üretilmiştir. Renk ve motiflerle duygu ve düşüncelerini aktaran dokuyucular için kilimler bir iletişim aracı olmuştur. Çuval, heybe, zili, cicim, sumak, palaz gibi türlere ayrılan düz dokuma yaygılar, köylerde yoğunlaşmış ve farklı isimlerle anılmıştır. Sivas çevresinde özellikle Şarkışla kilimleri öne çıkar. Sivas kilimleri zarafet, dayanıklılık ve desen çeşitliliğiyle dikkat çeker. Rişvan Kilimleri, ufak boyutlu ve zarif nakışlıdır. Elbeyli Kilimleri, genellikle çift dokunur, Mihraplı, Kolanlı, Boncuklu gibi adlarla bilinir. Muşabbahlı Kilimler ise Altınyayla’da yoğun olarak üretilir; üzerindeki süs amaçlı delikler bu kilimlere özgün bir görünüm kazandırır. Günümüzde bazı kilimler satışa sunulsa da Sivas Olgunlaşma Enstitüsü bünyesinde eğitim ve kurs faaliyetleri bulunmamaktadır.
02.Anadolu, medeniyetler beşiği olarak insanlık tarihinden bugüne sanatla duygularını aktarmanın merkezi olmuştur. Bu aktarım bazen şiir, şarkı, bazen ise mendil, yazma, oya ve kilim gibi el sanatlarıyla yapılmıştır. Her birinin boyutu, nakışı, deseni, kullanılan rengi farklı bir mesaj taşır. Sivas Yıldız beldesinde yapılan araştırmalarda karşımıza çıkan Pullu Örtü buna örnektir. Gelinin çeyizine annesi tarafından eklenen bu örtü, evlendiği gün kızın kâkülü kesilerek tepeliğin üstüne tülbent ve onun üzerine örtülür. Gelin, bir ay boyunca ve gittiği düğünlerde bu pullu yazmayı takar. Beyaz dikdörtgen örtünün uçları pullu boncuklarla işlenmiş olup, damat ve gelinin baş harfleri etrafı ağaç dallarıyla süslenerek çiftin dallanıp budaklanmasını simgeler.
03.Örücülük sanatı, Türk toplumunun en eski el sanatları arasında yer almakta olup binlerce yıldır kuşaktan kuşağa aktarılmıştır. Bu sanat içinde çorap örücülüğü en önce çıkan değerlerden biridir. Özü itibarıyla yalnızca bir giyim eşyası değil, aynı zamanda toplumsal bir iletişim aracıdır. Çorapların üzerine işlenen motifler ve semboller; giyenin mensup olduğu topluluğu, medeni durumunu, dini ve halk inançlarını yansıtmıştır. Motif ve renkler aracılığıyla söylenemeyen duygular hediye edilerek ifade edilmiş, bu yönüyle çoraplar bir dil işlevi görmüştür. Hem sanatsal hem sembolik anlam taşıyan bu örücülük geleneği, Türk kültürünün önemli bir mirası olarak dünya kültürüne de zenginlik katmaktadır.
04.Sivas yöresinin giyim kuşam kültürü, farklı kavimlerin bir arada yaşaması, göçler ve Osmanlı döneminde iskân politikalarıyla zenginleşmiş, İç Anadolu kültürünü yansıtırken özgün özellikler kazanmıştır. Erkekler; başlarına fes, papak veya kalpak, üstlerine köynek, mintan, kazeki, pullu yelek, yün kuşak, altlarına zıvga şalvar, ayaklarına yün çorap, dolak, mest, çarık ve yemeni giymiştir. Kadınlar ise fes, tepelik, yazma, yemeni, üç etek entari, kutnu, bindallı, işlemeli kuşak, şal önlük, şalvar, cepken ve kemerle süslenmiştir. Kadın baş giyiminde fes üzerine örtülen pullu yazma ve alın kısmına dizilen altınlar dikkat çeker. Bazı bölgelerde ise “paşalı” adı verilen özel giyim tarzı yaygın olarak kullanılmıştır.
05.Anadolu’nun birçok yerinde olduğu gibi Yıldızeli’nde de insanlar duygu, düşünce ve sosyal yaşantılarını türkü, mani, ağıtların yanı sıra giyim kuşam ve takılarıyla ifade etmiştir. Özellikle kadınlar duygusal durumlarını ve sosyal statülerini kıyafetlerine yansıtmış; başörtüsündeki dut motifi genç kızın sevdasını, boynundaki gümüş liralar evlilik çağını, turuncu desenler kalıtsal hastalığı, göz ve tarak motifleri ise nazardan korunma isteğini simgelemiştir. Bu kültürel mesajlar zamanla oyuncaklara da aktarılmış ve Yenihan Bebekleri ortaya çıkmıştır. Ahşap üzerine giydirilerek yapılan, her biri farklı ve el emeği olan bu bebekler, Yıldızeli’nin folklorik kıyafetlerini yansıtır. 2011’de tescillenen Yenihan Bebekleri, doğal malzemelerle üretilerek hem kültürü yaşatmakta hem de sağlıklı bir oyuncak alternatifi sunmaktadır.
06.Kemik tarakçılık, Türkiye’de unutulmaya yüz tutmuş el sanatlarından biridir. Yüzyıllara dayanan geçmişi olan bu zanaatta hammadde olarak koç, manda, tosun, oğlak ve geyik boynuzları kullanılmaktadır. Boynuzlar yaklaşık bir yıl kurutulduktan sonra içleri boşaltılır, mikroorganizmalardan arındırılır ve ateş ocağında ısıtılarak düzeltilir. Ardından zımpara ile şekil verilerek diş açma, rendeleme, eğeleme ve cilalama aşamalarından geçirilir. Sivas’ta halen az sayıda usta tarafından sürdürülen kemik tarak üretiminde süsleme belirli bir teknikten ziyade geleneksel motiflerle yapılır. Keratin yapısı sayesinde plastik taraklara göre daha sağlıklı olan kemik tarakların saç dökülmesini ve kepeği önlediği bilinmektedir. Ayrıca boynuzdan tabanca kabzası, kaşık, kalemlik, ayakkabı çekeceği gibi ürünler de üretilmektedir