01.Mısır kabuğu, bitkinin tanelerini koruyan dış kısmıdır. Sakarya yöresinde “mısır çödüğü” olarak bilinen bu bölüm genellikle atık kabul edilse de el sanatlarında önemli bir malzeme olarak değerlendirilir. Mevsiminde toplanıp kurutulan kabuklar, kullanılmadan önce ıslatılarak yumuşatılır, ip haline getirilir ya da örülür. Doğal rengiyle kullanılabildiği gibi çeşitli boyalarla renklendirilerek de ürünlere estetik katılır. İki ya da üç boyutlu çalışmalara elverişli yapısı sayesinde çanta, sepet, nihale, biblo bebek ve hayvan figürleri gibi birçok eşya üretilebilmektedir. Son yıllarda Sapanca Halk Eğitimi Merkezi kurslarıyla bu gelenek canlandırılmış; kursiyerler ürünlerini yüz yüze veya çevrimiçi platformlarda satarak gelir elde etmekte ve kadın istihdamına katkı sağlanmaktadır.
02.Nişan ve düğün geleneklerinde aynalı veya süslü süpürge diye de anılan çeşidiyle birlikte farklı ebatlarda ve aksesuarlarla üretilen süpürgeler, Türkiye’nin dört bir yanında rağbet görmekte, geleneksel bir sanat ürünü olarak değerini korumaktadır.
03.Kaşıkçılık: Taraklı ilçesinde yüzyıllardan bu yana yapılan çok yaygın geleneksel bir el sanatıdır. Evliya Çelebi'nin ''ormanlarının büyük kısmı şimşir ağaçlarıyla dolu'' dediği Taraklı'da 1970'lerde halkın %80'e yakını geçimini kaşıkçılıkla sağlardı.
Tarakçılık: Yörede tarak, Şimşir, Gürgen, Armut ve iyi cins ceviz ağacından yapılır. Yörede yaşayan yaşlı insanların doğal ahşap tarak kullanmanın saçta kepek ve dökülmeyi önlediğine inanması bu el sanatını popüler yapan sebeplerden biridir. Şimşir ağacı beyaz renk, sert ve dayanıklı olduğundan daha çok tercih edilmektedir.
04.700 yıllık bir geçmişe sahip Taraklı Bezi, pamuk, keten ve ipek gibi iplerin kenetlenmesiyle üretilen, mekikli dokumalar grubuna giren bir kumaştır. Malzemesi pamuk olup, kayın ya da köknar gibi sağlam ağaçlardan yapılan “düzen” adı verilen tezgâhlarda dokunur. Tek renkli ya da çok renkli olabilen Taraklı Bezleri 40-60 cm genişliğinde, farklı uzunluklarda üretilir. Dokumalarda bölgeye özgü motifler kullanılır. Kullanım alanı oldukça geniştir; çarşaf, yaygı, havlu, namazlık, perde, salon takımı gibi ev eşyalarının yanı sıra gömlek, peştamal, fular ve ehram gibi giyim ürünlerinde de tercih edilir. Önceleri evlerde geleneksel tezgâhlarda dokunan bu bez, günümüzde Halk Eğitimi Merkezimizde açılan kurslarla yaşatılmakta ve gelecek nesillere aktarılmaktadır.
05.Yaklaşık 2000 yıllık geçmişe sahip olan köy bezi, dayanıklılığıyla bilinen bir keten kumaşıdır. Romalılar döneminde dokunmaya başlanan bu bez, çift kat dokunarak yelkenlerde kullanılmış, nem çekici özelliği nedeniyle Mısır’da mumyalama işlemlerinde de değerlendirildiği rivayet edilmiştir. İki türü vardır: giyimlik bez cepken, gömlek, içlik, fistan, şalvar, çember ve çorap gibi kıyafetlerde; örtmelik bez ise masa örtüsü, runner gibi eşyaların üretiminde ve nakışlarla süslenerek kullanılır. Ham maddesi keten olan bu bezin üretimi zahmetlidir. Sonbaharda ekilen keten, yazın elle sökülür, destelenip suda bekletildikten sonra güneşte kurutulur, yıvı taşıyla ezilip mengeneden geçirilerek iplik haline getirilir ve tezgâhlarda dokunur.
06.Geçmişte su kabakları günlük yaşamda pek çok amaçla kullanılmıştır. Hamamlarda tas, mutfaklarda ise nem alma özelliği sayesinde tuz ve pirinç saklama kabı olarak tercih edilmiştir. Sarmaşıkgillerden olan su kabağı, 8-9 metreye kadar uzayabilen bir bitkidir ve Anadolu’nun iklimi bu üretim için oldukça uygundur. Hasadı, ekimden yaklaşık 6 ay sonra, kabak hafifleyip rengi yeşilden sarıya dönünce yapılır. Yetiştirilen su kabakları, usta ellerde boyama, süsleme, kesme, delme ve yakma teknikleriyle işlenerek dekoratif ürünlere, heykellere ve sanatsal objelere dönüştürülür. Açılan eğitimlerde katılımcılara malzeme tanıma, ölçümleme ve uygulama becerileri kazandırılarak hem kültürel değer yaşatılmakta hem de ekonomik katkı sağlanmaktadır.