01.Diyarbakır Hasır Bileziği, şehre özgü geleneksel bir el sanatı olup kültürel mirasın önemli parçalarındandır. Altın ve gümüşten tamamen el işçiliğiyle yapılan bileziklerin tarihi oldukça eskidir ve günümüzde de kadınların gözde takıları arasındadır. En ayırt edici özelliği olan güneş motifi, dağların arasından doğan güneşi simgeler ve 180-200 parçadan oluşan bileziği bir araya getirir. Osmanlı döneminde saray kadınları için kuyumcularca hazırlanan bu bilezik, toplumsal hiyerarşiyi yansıtır; genç kızların hasırı ince, gelinlerin orta, annelerin ise kalın yapılır. Günümüzde usta sayısı azalsa da, 13 Haziran 2023’te Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından coğrafi işaretle tescillenerek korunmaya alınmıştır.
02.Diyarbakır’da 1900’lü yılların başında, günümüz tektaşına eşdeğer bir anlam taşıyan; şehrin tarihî ve kültürel dokusunu simgeleyen Diyarbakır habbe takısı, el yapımı küçük boncukların (habbe) gümüş veya altınla işlenmesiyle oluşturulan geleneksel bir takıdır. Genellikle kolye, bilezik ve küpe olarak kullanılmaktadır. Şehrin kültürel mirasını yansıtan bu takılar, modern tasarımlarla da yeniden yorumlanmaktadır.
03.Diyarbakır kişnişi, kişniş bitkisinden esinlenerek yapılan, altın ve gümüşten üretilen zarif takılardır. Geleneksel el sanatlarını ve şehrin tarihî mirasını yansıtmaktadır.“Hane” kısmı aileyi, pul ve yıldız ise evi simgelemektedir. Detaylı işçiliği ve zarif desenleriyle dikkat çekmekte ve tercih edilmektedir.
04.Diyarbakır ipek dokumacılığı, bölgenin zengin kültürel mirasını yansıtan geleneksel bir sanattır. Osmanlı döneminde önemli bir ipek üretim merkezi olan Diyarbakır, kamçılı tezgâhta ince işçilikle dokunan ipek kumaşlarıyla ünlüdür. Günümüzde bu el sanatı modern tasarımlarla yeniden canlandırılmaktadır.
05.Yarı değerli taş işlemeciliği, doğal taşların kesilerek ve cilalanarak takı, süs eşyası ve dekoratif objeler haline getirilmesidir. Anadolu’da yoğun olarak çıkarılan Kalsedon, Jasper, Agat, Opal, Obsidyenvb. taşlar özenle işlenmektedir. Bu el sanatı hem estetik hem de mistik özellikleri nedeniyle tarih boyunca değer görmüştür.
06. Kökleri 17. yüzyıla kadar uzanan Tel Kırma, Diyarbakır- Çermik’te kadınların başörtülerinin kenarlarına telleri kıvırarak tutturması ve uçmasını engellemesi ile ortaya çıkan geleneksel bir el sanatıdır. Gümüş tel, makas kullanılmaksızın özel bir iğneyle bez üzerine işlenmektedir.Bu teknik, el sanatına adını veren özelliğidir.