01.Rize Halk Eğitimi Merkezi Talip Kahraman El Sanatları Atölyesi bünyesinde Seramik ve Cam Süsleme Bölümü 2010’dan bu yana faaliyet göstermektedir. Yörede yaşayan kadın kursiyerler, hem teorik hem de uygulamalı eğitimlerle cam ve seramik ürünler üretmekte, çay yaprağı, limon yaprağı gibi yöresel desenleri modern tasarımlarla buluşturmaktadır. Bilgisayar ortamında hazırlanan desenler titizlikle cam objelere aktarılmakta, ardından yaldızlama aşamasında elle işlenip 700 derecede pişirilerek kalıcı hale getirilmektedir. Zor ve sabır isteyen bu süreçte ortaya çıkan ürünler hem estetik hem de ekonomik değer taşımaktadır. Kurum bünyesinde açılan dört kurstan yaklaşık 50 kursiyer faydalanmakta, kurslar kadınlara hem sosyalleşme hem de aile bütçelerine katkı sağlama imkanı sunmaktadır.
02.Rize Bezi (Feretiko), kendir ipliğinden el dokuma tezgâhlarında üretilen, çözgüsü pamuk, atkısı ise kendir ipliğinden oluşan özgün bir dokumadır. Yöresel dokumacılığın en eski adı olan Feretiko, Rize kültürünün simgelerindendir. Çayın bölgeye gelişinden önce, 1960’lı yıllara kadar neredeyse her evde Feretiko tezgâhı bulunurdu. Osmanlı döneminde saraylara kadar ulaşan ve ihracatı yapılan bu dokuma, Evliya Çelebi ve Kâtip Çelebi’nin eserlerinde de yer almaktadır. Sağlamlığı, teri emip dışarı atması, koku oluşumunu engellemesi ve vücuda masaj etkisiyle diğer kumaşlardan ayrılır. Günümüzde ise Feretiko; masa örtüsü, perde, peşkir gibi ev eşyalarının yanı sıra kadın ve erkek giysileri, el ve makine nakışlarında kullanılan özel bir kumaş türü olarak yaşatılmaktadır.
03.Pileki taşı, mısır ekmeği ve hamsili ekmek gibi ekmek çeşitlerinin pişirilmesi için kullanılan bir taş türüdür. Pileki taşı, içi boşaltılmış yuvarlak bir çanak biçimine getirildikten sonra ekmeklerin pişirilmesine kullanılır. Büyüklüklüğüne bağlı olarak pilekiler; laz, yarım, üç çeyrek, kotluk, ikili kotluk gibi isimlerle anılmaktadır.Pileki taşı, ısıyı yavaşça hamura aktarır ve kısa sürede soğumaz. Bu sayede yiyecekler tam kıvamında pişirilir.
04.Orta Asya’dan göç eden Türk boylarından olan Hemşinliler, zengin kültürel miraslarını günümüze taşımışlardır. Bu değerlerden biri olan Hemşin Çorabı, 1879 ve 1881 tarihli Trabzon Vilayeti Salnamelerinde üretimi ve satışıyla anılmış, bölgeyle özdeşleşmiştir. Çoraplarda kırmızı, mavi, yeşil ve beyaz öne çıkan renklerdir; motiflerin belirginliği için genellikle kontrast tonlar kullanılır. Beş şişle ayakucundan başlanarak örülen Hemşin Çorabı, taban ve topuk işlemleri sonrası konç kısmında renkli iplerle süslenir ve “peronk” tekniğiyle tamamlanır. Kuşgözü, koçboynuzu, zincir, at nalı gibi motifler gelenekten beslenirken ustaların özgün tasarımları da eklenir. Hemşin Çorapları, hem işlevselliği hem de motifleriyle kültürel bir kimliğin yansımasıdır.
05.Tirtiba; şifon gibi ince kumaşların kenarlarına yapılan özel bir işleme türüdür. Hemşin'de geleneksel olarak bu tür ince kumaşların kenarlarını süslemek ve dayanıklılığını artırmak amacıyla yapılır. Tirtiba, el emeğiyle işlenir ve genellikle ince, zarif motifler veya renkli boncuklar içerir. Hemşin’in zengin el sanatları geleneğinin bir parçası olan bu işlemeler, estetik ve geleneksel değeriyle kültürel bir miras niteliğindedir.
06.Sepet (Yöresel adıyla Tikkina), Ardeşen ve çevresinde yaygın olarak üretilmiş ve kullanılmıştır. Çay tarımından önce mısır, sebze-meyve, kuru kumar yaprağı, hayvansal gübre gibi ürünlerin; son yıllara kadar ise yaş çayın bahçelerden alım yerlerine taşınmasında önemli bir araç olmuştur. Tarımda teknolojinin gelişmesiyle üretimi ve kullanımı azalmıştır. Tikkina, 2-3 metre uzunluğunda ve 7-8 cm çapında kestane dallarının fırınlanarak esnek hale getirilip yaklaşık 3 mm kalınlığında şeritler haline getirilmesiyle yapılır. Ağız çapının 1 metreye yakın olması ve ön kısmındaki özel ip işçiliği en belirgin özellikleridir. Kullanımının yoğun olduğu dönemlerde hammadde temini, ustalık ve satışıyla çevrede önemli bir ekonomik sektör oluşturmuştur.