01.Türk işlemelerinde kullanılan tekniklerden biri olan kanaviçe, geç dönemde yaygınlaşmış olsa da kökeni insanlık tarihi kadar eskiye uzanır. Avrupa’ya doğudan ticaret yolları veya Haçlı seferleriyle geçtiği düşünülmektedir. Saray sanatında eşsiz örnekler veren kanaviçe eserler bugün önemli müzelerin koleksiyonlarında yer alır. Anadolu’da çeyiz geleneğinin vazgeçilmez bir parçası olan kanaviçe, özellikle yatak takımlarında yaygın kullanılmıştır. Türk kadınının ince zevkiyle doğayı özgün bir üslupta işlediği örneklere pek çok yörede rastlanır. Günümüzde ise Ankara’da ve diğer bölgelerde ev dekorasyonu ve giyim aksesuarı olarak sürdürülmekte, çoğunlukla evlerde talebe göre üretilerek kadın istihdamına katkı sağlamaktadır.
02. Oya; iğne, mekik, firkete ve tığ gibi araçlarla başta ipek olmak üzere, pamuk ve sentetik iplikler ve pul, boncuk gibi malzemelerle örgü tekniği kullanılarak yapılan bir el sanatımızdır. Oyanın temeli ipekböcekçiliğine dayanmaktadır. Başka dillerde karşılığı olmayan "oya" sözcüğünün, Anadolu kadınına has olduğu ve bu sanatın esas olarak Türk kültür tarihi içinde yer aldığı, sonrasında aynı teknikle "dantel" adı altında başka coğrafyalarda görüldüğü bilinmektedir. İğne ile yapılan örgülerinse 12. yüzyılda Anadolu’dan Yunanistan’a oradan da İtalya yoluyla Avrupa’ya geçtiği kaydedilmiştir.
03.Tel kırma ya da “Bartın İşi”, 17. yüzyıla dayanan ve günümüze ulaşan değerli el sanatlarımızdandır. Başlangıçta kadınlar, başörtülerine tellerle motif işleyerek ağırlık kazandırmış, bu sırada teller kesici alet kullanılmadan bükülerek kırıldığından sanat bu adı almıştır. Yüzyıllar boyunca gümüş, altın ve bakır tellerle işlenen motifler çeyizlerin baş tacı olmuştur. Zamanla unutulmaya yüz tutsa da 20. yüzyılın sonlarında yeniden canlanmıştır. Bu sanatta 1,5 mm genişliğinde altın, gümüş veya bakırdan yapılmış yassı teller kullanılır. Görünüşü gelin teline benzeyen tel, tırnak arasında hafif yukarı-aşağı bükülerek kırılır. Emek ve sabır isteyen tel kırma, günümüzde de çeyizlerde ve süslemelerde yaşatılmaktadır.
04.Filografi, geleneksel bir el sanatıdır. Tahta zemin üzerine çivilerle hizalanan resimlerin ipliklerle işlenmesiyle yapılır. Epey ustalık gerektiren bir sanat türü olduğu için azami oranda dikkat gerektirir. Genellikle kadınların tercih ettiği bir hobi olan filografide renk ve motif sınırlaması yoktur. Genellikle kuş ve çiçek motifleri işlense de farklı desen ve figürlerle de yapılabilir.
Filografi, tel ve çivi kullanılarak ahşap bir plaka üzerine yapılan el sanatıdır. İlk kez 17. yüzyılda İran'da ortaya çıkan bu sanat, kısa sürede İspanya ve Fransa gibi Avrupa ülkelerine yayıldı. Çiçek ve kuş gibi klasik motiflerin dışında, farklı desenler de ahşap zemin üzerine işlenebilir.