01.Tokalı örtmeler, sadece bir baş örtüsü değil; taşıdığı anlamlarla toplumun etik ve nezaket kurallarını şekillendiren önemli kültürel unsurlardır. Her biri bir hikâye barındırır ve kullanıcısının ruh halini ya da toplumsal durumunu yansıtır. “Askerbaşı” motifi, eşi ya da oğlu askerde olan kadınlar tarafından takılır. “Mezartaşı” deseni, yakınını kaybeden kişilerin matemini simgeler. “Aşk Mektubu” ya da “Yüzük Kaşı” deseni, sözlü ya da nişanlı genç kızların kullandığı örtmedir. “Elti Çatlatan” ise eltiler arasındaki kıskançlığı ifade eder; küçük gelinin dokuduğu bu örtmeyi kaynana beğenerek denge sağlamaya çalışır. Bu yönüyle tokalı örtmeler, toplumsal iletişimde sessiz bir dil, aynı zamanda kültürel kimliğin zengin bir yansımasıdır.
02.Horasandan gelen erler ve ekipleri kaşıkçılık sanatını yerleştikleri yerlerdeki kişilere öğretmiş ve oluşturdukları köyün adını da Kaşıkçışeyhler olarak belirlemişlerdir. Şimşirden yapılma kaşık, kepçe, spatula, maşa… gibi küçük araçlarla günümüze uyum sağlamışlardır.
03.Göynük’ün yerlisi olan Kabalar Ailesi ilkel ahşap işleme kalıp baskısını kök boyasıyla sadece kendileri yaptığı için “Kabalar Baskısı” olarak adlandırılmıştır. Tüm ısrarlara rağmen kalıp alınamamış ve aktif olarak çalışma yapılamamaktadır.
04.İpek böcekçiliğiyle elde edilen (koza) ipek ile üç boyutlu olarak yapılır. İpek olması, iğneyle yapılması, çok zaman alması sonucu oldukça pahalıdır. Daha çok düz çemberilere (kreplere) dikilir. Ayrıca söz, nişan ve kınalarda gençler başlarındaki feslere takarlar.