01.Geleneksel el sanatlarımız içinde önemli bir yeri olan işlemeler; ahşap, metal, deri, taş gibi pek çok malzemeye ya da dokuma yüzeylere uygulanarak estetik değer katar. Geometrik, stilize bitki ve hayvan figürleri ya da sembolik desenlerle bezenen nakışlar; örtü, giysi, peşkir gibi ürünlerde yöresel kimliği yansıtır. İzmir’in Bayındır, Tire, Ödemiş, Bergama gibi ilçelerinde çeyizlerde kullanılan tel sarma (tel kırma) tekniği, geçmişte çarşaf, yastık örtüsü, bohça, uçkur ve efe mendillerinde uygulanırken günümüzde oda takımlarından masa örtülerine, panolardan çanta, şal ve kemer gibi aksesuarlara kadar geniş bir kullanım alanına sahiptir. Halk Eğitim merkezlerinde açılan kurslarla kursiyerlere öğretilerek bu kültürel miras geleceğe aktarılmaktadır.

02.Folklorik giysili kitre bebek yapımı 19. yüzyılın başlarına dayanan geleneksel bir el sanatıdır. Geven bitkisinden elde edilen kitre zamkı, bu bebeklerin temel malzemesidir. Vücut, baş, el ve ayakların biçimlendirilmesi sanatçının insan fizyolojisine dair gözlem ve becerilerini ortaya koyar. Yöresel kumaşlardan dikilen minyatür giysiler, başlık, ayakkabı, takı ve aksesuarlarla birlikte bebeğe giydirilerek folklorik kimlik kazandırılır. Baş kısmı kumaş gerilerek ya da tel ve pamuk katmanlarıyla şekillendirilip kitreyle sabitlenir, ardından boyanarak karakter ifadesi verilir. Naylon çorap, tel, pamuk, tutkal, boya ve fırça gibi malzemeler de üretimde kullanılır. Böylece kitre bebekler hem sanatsal bir ifade hem de kültürel mirasın somut yansıması hâline gelir.

03.Halı, kilim gibi yaygı olarak kullanılan dokumalara, özellikle sıcak bölgeler için kullanışlı bir tercih olan hasır dokumayı eklemek mümkündür. Hasır; doğal bir malzeme olan sazla, basit bir dokuma tekniği kullanılarak üretilir. Yaygı dışında birçok malzeme hasır örgü tekniği ile fonksiyon kazanabilir. Tire’deki hasır dokuma geleneği daha çok Boynuyoğun köyüne dayandırılır. Aydın ili Işıklı köyünden getirilen sazlar, akşamdan ıslatılır. Saz ne kadar yumuşaksa ürünler o ölçüde dayanıklı olur. Geçmişte hasır dokumalara Boynuyoğun halısı da denir, halı ve kilimlerin altında kullanılırdı. Tire’nin meşhur salı pazarına 200-300 hasır getirilip hepsinin satıldığı, günümüzde ise dokuyan kişinin kalmadığı, bu geleneğin yalnız Kent Müzesi bünyesinde sürdürüldüğü belirtilir. Müzede farklı boyutlarda hasır halılar, sandalye oturakları, Amerikan servis, çanta, plaj çantası gibi ürünler yapılıp satılmaktadır.

04.Keçecilik, Orta Asya’da MÖ 8. yüzyıla ait bezemeli keçe parçalarıyla tarih sahnesine çıkmış, 11. yüzyılda göçer Türkler aracılığıyla Anadolu’ya taşınmıştır. Koyun yününün ısı ve sabunla sıkıştırılmasıyla elde edilen keçe, göçebe yaşamda giyimden barınmaya kadar geniş kullanım alanı bulmuştur. Dayanıklılığı ve kolay üretimiyle tercih edilen keçe, geçmişte özellikle çoban kepenekleriyle tanınırken günümüzde keçe halılar, semer ve eyer keçeleri, minderler, ayakkabı içlikleri ve modern giyim eşyalarıyla yaşatılmaktadır. Geleneksel üretimde temizlenmiş yün, hasır üzerinde desenlenip rulo yapılır, makinelerde sıkıştırılır ve sabunlu suyla dövülerek halıya dönüştürülür. Bugün keçe, geleneksel bir el sanatı olmanın yanı sıra dekoratif ve işlevsel ürünlerde kültürel mirasımızı geleceğe taşımaktadır.