01.Ayvacık, halılarıyla ün kazanmış bir ilçemizdir. Türkmen, Yörük, Pomak, Çerkez ve diğer toplulukların kültürel zenginliğinin birleşimiyle oluşan bu bölgede el dokumacılığı, Troya’dan günümüze ulaşan köklü bir gelenektir. Köylerde neredeyse her evde halı veya kilim tezgâhı bulunur. Doğal boya yöntemleriyle elde dokunan halılar, solmama konusunda 100 yıl garantiyle satılmaktadır. Yörede halı ve kilim dokumacılığı başta olmak üzere çarpana, sili (zili), aba, keçe, şayak, ipek, keten ve pamuk ipliklerle yapılan Adances gibi farklı dokuma çeşitleri de üretilir. Bu sanat, hem kültürel mirasın korunmasını hem de geçim kaynağını sağlamaktadır.
02.Çanakkale, 17. yüzyıl sonlarından 20. yüzyıl başlarına kadar önemli bir seramik merkezi olmuştur. Bu dönemde çukur tabak, kase, küp, sürahi, testi ve vazo üretimi öne çıkmıştır. 18. ve 19. yüzyılın ilk yarısına ait örnekler, stil, kompozisyon, renk ve desenleriyle dikkat çekmektedir. Boyları 50-100 cm arasında değişen küplerin içleri ikinci bir pişirimle boraks ve beyaz kilden oluşan sırla kaplanır. Pişirim öncesinde kırmızı ve beyaz astara batırılan parmaklarla yapılan özgün süslemeler göze çarpar. Akköy’de 30 aile bu işle uğraşırken 14’ü geçmeyen fırınlar ortak kullanılır; odun ateşiyle 10-12 saatte pişirim yapılır.
03.Geçmiş dönemlerde, beyaz gelinlikler kullanılmadan önce genç kızların düğünlerde giydiği kıyafet olan bindallılar kadife kumaş üzerine el işçiliği ile özel nakışların işlenmesi ile yaklaşık bir yıllık emek ile üretiliyor. Tamamen elde üretilen bindallı kültürünün yok olmaması için merkezimiz çalışmalarını sürdürmektedir.
04.Osmanlı döneminin son seramik merkezlerinden biri Çanakkale’dir. 17. yüzyıl sonlarından 20. yüzyıla kadar kırmızı hamurlu seramikler üretilmiştir. 18. yüzyılda sıraltı boyama tekniğiyle tabak, kase, matara, tepsi, küp, testi ve sürahi gibi günlük kullanım kapları yapılmıştır. Beyaz astar üzerine kobalt mavi, kahverengi, yeşil, mor ve turuncu renklerle serbest boyama üslubunda bezemeler işlenmiş, renksiz şeffaf sırla kaplanmıştır. Çanakkale’ye özgü dilimli çiçek rozetler, meyveler, selvi ağaçları, cami, köşk siluetleri ve yelkenli motifleri sıkça kullanılmıştır. 19. ve 20. yüzyılda ise tek renk sırlı ve sır üstü boyalı seramikler üretilmiş, altın yaldız ve serbest boyama üslubu ön plana çıkmıştır.
05.Biga’da yaygın olarak karşılaşabileceğiniz el sanatlarından biri sepetçiliktir. Biga İlçe Merkezinde yoğun olarak görülmektedir. Sepet örücülüğünde saz ve bazı ağaç dalları kullanılmaktadır. Meyve, sebze ve taşıma aracı olarak kullanılan sepetler, günümüzde dekoratif amaçlı olarak da kullanıldığından oldukça çeşitlenmiştir.
06.Ülkemizde kıspet yapan ustaların son temsilcisi olan İrfan Şahin, Biga ilçemizde yaşamakta ve mesleğini burada icra etmektedir. İrfan Şahin, UNESCO’nun Somut Olmayan Kültürel Mirasın Korunması Sözleşmesi kapsamında ülkemiz adına Yaşayan İnsan Hazinesi (YİH) olarak ilan edilmiştir.